تولد سیاه چاله ها

سیاه چاله‌ها اجرام فضایی دارای شعاع بسیار کم (در حدود یک دهم شعاع زمین) و جرم بسیار زیاد هستند (بیش از ۱.۴ برابر جرم خورشید). برای مثال جسمی به اندازه ی یک قوطی کبریت از سیاه چاله، ۱۰ میلیارد تن وزن دارد. اگر ستاره ای بیش از دو و سه دهم اندازه ی خورشید باشد و در حال انفجار، بعد از انفجار نوترونی که در آن بوجود می آید، ستاره متلاشی شده و انرژی بسیار زیادی از انفجار بر جا می ماند . این انرژی آن قدر زیاد است که به سرعت تمام قطعات متلاشی شده از ستاره را به خود جذب می کند و شروع به فشرده سازی آنها می کند. جاذبه آن قدر زیاد است که هیچ ستاره یا سیاره ای در آن نزدیکی نمی تواند خودش را نجات دهد و بلعیده می شود. توجه کنید که وقتی یک ستاره توسط یک سیاه چاله بلعیده می شود، وزن سیاه چاله به اندازه ی وزن ستاره افزایش پیدا می کند ولی اندازش تغییر خاصی پیدا نمی کند . به همین دلیل جاذبه به شدت افزایش پیدا می کند تا اینکه در همان اوایل ، نور هم دیگه قادر به عبور نیست.

وجود سیاه چاله ها در نظریه «نسبیت عام» آلبرت اینشتین  نیز پیش بینی می شود. این نظریه پیش بینی می کند که یک جرم فشرده می تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا وتشکیل سیاه چاله شود که برخی از دانشمندان معتقدند سیاه چاله ها یکی از مهمترین دلایل پیدایش کهکشان راه شیری و سیاره زمین هستند.

به عبارتی دیگر انیشتین در سال ۱۹۱۵ در نظریه نسبیت عام خود از سیاه‌چاله‌ها سخن گفت. این پدیده مرموز طبیعی کماکان در کانون توجه فیزیکدانان و اخترشناسان است.
در کلامی ساده، سیاه‌چاله چیزی است که از متلاشی شدن یک ستاره بزرگ باقی می‌ماند. اگر با مفهوم “ستاره” آشنا باشید می‌دانید که ستاره جسم بزرگی است که در داخل آن همجوشی در مقیاسی بزرگ و به طور پیوسته انجام می‌شود.
به دلیل بزرگ بودن جرم ستاره‌ها و گسترده بودن گاز در ساختار آن‌ها، میدان جاذبه گرانشی همواره در تلاش برای متلاشی کردن ستاره است. از طرفی همجوشی که در مرکز ستاره انجام می‌شود عامل ایجاد ثبات در این میان است و با مقابله با میدان گرانش، ستاره را از نابودی حفظ می‌کند

هنگام متلاشی شدن ستاره، نیروی لازم برای همجوشی نابود می‌شود. در همین حال نیروی جاذبه گرانشی ستاره، محیط را برای اعمال نیروی خود آزاد می‌بیند و شروع به جذب همه مواد و اجرام در اطراف خود می‌کند.
با پر شدن فضای درون هسته ستاره، دمای هسته افزایش می‌یابد و این امر عامل یک انفجار سهمگین است که تمام تابش‌ها و شعاع‌های انفجار آن در فضا پخش می‌شود. چیزی که از این انفجار باقی می‌ماند هسته‌ای فشرده و بسیار بزرگ است. میدان گرانش این هسته آنقدر وسیع و قوی است که حتی شعاع‌های نور نیز از در امان نیستند.

شعاع دهانه به نام “شعاع شواترزشیلد” معروف است. این نام را به افتخار اختر شناس بزرگ، کارل شواترزشیلد انتخاب کرده‌اند که به پیشرفت تئوری‌های مربوط به سیاه‌چاله کمک‌هایی کرده‌است.

 

درباره: روابط عمومی پرتال

انتشار این مطلب در:

یک دیدگاه