منظومه شمسی

منظومه شمسی یا سامانه خورشیدی به انگلیسی ( Solar system) سامانه ای دربرگیرنده یک ستاره به نام خورشید و شماری اجرام آسمانی دیگر است که در مدارهایی مستقیم و یا غیر مستقیم پیرامون آن می‌گردند.
شکل گیری منظومه شمسی حدود ۵ میلیارد سال پیش ، از ابری متشکل از گازو غبار بین ستاره‌ای ، آغازگردید.
جاذبه باعث انقباض ابر شده و کره متراکمی از گاز در مرکز ابر بوجود آورد. جاذبه همچنین باعث دوران هر چه سریعتر ابر شد. هنگام دوران، مواد موجود در ابر، پهن شده و حلقه ای به وجود آمد که نواحی متراکم مرکزی را در بر می گرفت. سرانجام در این ناحیه متراکم ، گرمای لازم برای وقوع واکنشهای هسته‌ای فراهم گشت و بدین ترتیب ، ستاره خورشید بوجود آمد. اعضای کوچکتر منظومه شمسی از مواد موجود در این حلقه بوجود آمدند. این اعضاء عبارتند از سیارات ، سیارکها و ستاره دنباله دار.
خانواده منظومه شمسی
تمام اجرام آسمانی که در یک منظومه مداری قرار دارند، تحت تأثیر جاذبه‌ای دو جانبه به دور یک جرم مشترک مرکزی می‌چرخند. در منظومه زمین ماه مرکز جرم مشترک در فاصله ۴۷۴۸۸ کیلومتری (۲۹۵۰۰مایلی) هسته زمین قرار داشته و از سطح زمین خارج نشده است. در مورد منظومه شمسی ، مرکز جرم مشترک همواره با تغییر موقعیت نسبی سیاره‌ها ، در حال تغییر است. این مرکز در فاصله‌ای حدود ۳۰۰۰۰۰ کیلومتر (۱۸۶۰۰۰ مایل) خارج از سطح خورشید قرار دارد.

سامانه خورشیدی دارای هشت سیاره ( تیر، ناهید، زمین، بهرام ( مریخ) ، هرمز (مشتری) ،کیوان (زحل) ،، ، اورانوس و نپتون )و پنچ سیاره کوتوله ناشناخته (سرس، پلوتو، هائومیا، ماکی‌ماکی و اریس) است.
چهار سیاره نخست، سیارات درونی یا زمین‌سان هستند و بیشتر ازسنگ ساخته شده‌اند و از چهار سیاره دیگر مشتری و کیوان سیارات بیرونی یا غول‌های گازی هستند و بیشتر از گازهای هیدروژن و هلیوم ساخته شده‌اند و اورانوس و نپتون غول‌های یخی هستند. علاوه بر این اجرام، سامانه خورشیدی دربرگیرنده اجرام دیگری از جمله ماه‌ها،سیارک‌ها، شهاب‌وارها، شهاب‌ها، شهاب‌سنگ‌ها و دنباله‌دارهاست. سامانه خورشیدی هم‌چنین دارای مناطق خاصی از جمله کمربند سیارک‌ها، کمربند کویپر و دیسک پراکنده (سامانه خورشیدی) است.

درباره: روابط عمومی پرتال

انتشار این مطلب در:

یک دیدگاه