کنجکاوی بدنبال حفاری در یک سنگ غنی از بلور
دی۲۸

کنجکاوی بدنبال حفاری در یک سنگ غنی از بلور

مریخ‌نورد کنجکاوی ناسا خود را آماده حفاری در دل یک سنگ مریخی جدید می‌کند تا نشانه احتمالی از مواد معدنی به جای مانده از زمان تبخیر دریاچه‌های آب این سیاره را کشف کند. پروژه جدید حفاری کنجکاوی Mojave نامگذاری شده است که در نزدیکی دهانه گیل مریخ انجام خواهد شد. در این مأموریت، مریخ‌نورد در ابتدا اقدام به یک ریز حفاری برای ارزیابی مناسب بودن سنگ جهت حفاری اصلی و جمع‌آوری نمونه خواهد کرد. ابزار کانی‌شناسی و شیمی (CheMin) مریخ‌نورد کنجکاوی، مخصوص شناسایی مواد معدنی در پودر سنگ‌های حفاری شده است. «آشوین واساوادا» محقق ارشد پروژه کنجکاوی در آزمایشگاه پیشرانه جت (JPL) ابراز امیدواری کرد که نتایج تجزیه و تحلیل نمونه حفاری بتواند تصویر نسبتا دقیق از شیمی سیاره سرخ در اختیار کارشناسان قرار دهد. منبع...

بیشتر بخوانید
اگر سیارات دیگر به جای ماه بودند…؟
دی۱۷

اگر سیارات دیگر به جای ماه بودند…؟

یک کاربر رسانه‌های اجتماعی اهل آلابامای امریکا در فیلم‌هایی که منتشر کرده، نشان داده چنانچه سیارات دیگر منظومه شمسی به جای ماه بودند، از زمین چگونه به نظر می‌رسیدند. در فیلمی که وی ارائه داده، این سیارات متحرک به زمین نزدیک‌ هستند و آسمان را در برگرفته‌اند. این فیلم نشان می‌دهد تعدادی از این اجرام کیهانی به چه میزان از کره خاکی بزرگ‌تر هستند. فیلم جدید توسط «یتی دینامیکس» تولید شده و در آن مریخ، ناهید، نپتون، اورانوس، مشتری و زحل به جای ماه قرار دارند. عطارد در این فیلم به چشم نمی‌خورد زیرا این سیاره خود هم‌اندازه ماه است. شعاع قمر زمین 1738 کیلومتر است و در مقایسه با سیارات دیگر که در این فیلم در فاصله 384 هزار کیلومتری کره خاکی قرار دارند، کوتوله به نظر می‌رسد. مریخ با شعاع 3397 کیلومتری، دو برابر ماه است و اورانوس با داشتن شعاع 25 هزار و 559 کیلومتر، 25 برابر قمر زمین است. این در حالی است که شعاع مشتری 71 هزار و 490 کیلومتر است. با این حال، در صورتی که این سیارات به جای ماه بودند، قمرهایشان با زمین برخورد می‌کرد. به طور مثال، «دیون» که از فاصله 377 هزار کیلومتری حول زحل مدارگردی می‌کند، در صورتی که این سیاره به جای ماه بود، با زمین برخورد می‌کرد. نکته جالب دیگر در صورت وجود سیارات دیگر به جای ماه، اثر گرانشی آن‌ها روی زمین بود. در چنین حالتی، این سیارات جو زمین را از هم می‌دریدند و موجب وقوع جزر و مدها و آتشفشان‌های عظیم بر روی آن می‌شدند. چنانچه مشتری به جای ماه بود، حتی احتمال داشت زمین جان به در نبرد زیرا از هم دریده می‌شد و حلقه‌ای حول این غول گازی را شکل می‌داد. فیلم دوم مبتکر خلاق اهل آلاباما نشان می‌دهد در صورتی که ماه به جای ایستگاه بین‌المللی فضایی بود، چگونه به نظر می‌رسید. ایستگاه بین‌المللی در فاصله 415 کیلومتری و بر فراز زمین واقع شده و نسبتا به آن نزدیک است. زحل به جای ماه   قمرهای زحل   نمایی از ماه زمین منبع...

بیشتر بخوانید
آیا یک جهان بیگانۀ سرشار از آب، قابل سکونت خواهد بود؟
دی۰۶

آیا یک جهان بیگانۀ سرشار از آب، قابل سکونت خواهد بود؟

نزدیک به ۲۰۰۰ سیاره خارج از منظومه شمسی ما تا به امروز شناخته شده است، در صورتی که این سیارات میزبان حیات باشند به تعدادی از معیارها بستگی دارد.                        تصویری هنری از یک سیاره فرا خورشیدی مملو از آب   در این میان دانشمندان تصور می کردند، انحراف زاویه ای سیاره، نسبت به مدار چرخش به دور ستاره، هر چه شیب شدیدتری داشته باشد در این صورت سیارات کمتری میزبان حیات می باشند. اما دانشمندان دانشگاه MIT دریافته اند که حتی یک سیاره با انحراف زاویه بالا و محور افقی نزدیک، زمانی که پوشیده از اقیانوس باشد می تواند پتانسیل پشتیبانی از حیات را داشته باشد. در واقع حتی یک اقیانوس با عمقی حدود ۵۰ متر می تواند برای نگه داشتن دمای میانگین در حدود ۶۰ درجه فارنهایت در طول یک سال برای سیاره مناسب باشد. دیوید فریرا، محقق علوم سیاره ای و دانشمند اسبق MIT گفت: یک سیاره با انحراف نسبتا بالا زمانی که به دور ستاره اش می چرخد، بعنوان مثال انحراف در یک گوشه آن، مانند قطب شمال باعث می شود بطور مداوم شش ماه نور خورشید و شش ماه تاریکی شب را تجربه کند. طبق انتظار این سیاره قابل سکونت نخواهد بود: در اساس این سیاره یا می جوشد یا منجمد می شود که واقعا شرایط سختی برای زندگی میباشد. فریرا ادامه داد: ما دریافتیم که اندوخته اقیانوس این سیارات در طول تابستان گرم خواهد شد و در زمستان به آن باز می گردد، بنابراین حتی در اوسط سرمای شب در قطب هایشان این سیارات آب و هوایی ملایم خواهند داشت. بنابراین در جست و جو برای سیارات فراخورشیدی قابل سکونت، در حال حاضر معتقدیم بدون تخفیف سیاراتی که انحراف بالایی دارند برای پشتیبانی از حیات نامناسب هستند. فریرا و همکارانش با استفاده از یک مدل توسعه یافته انحراف بالای چرخش”سیاراتی با پوشش آب” را شبیه سازی کردند. در این مدل سیارات هم اندازه زمین هستند و فاصله آنها به اندازه ی فاصله ی زمین تا خورشید، میباشد. این مدل سه بعدی برای شبیه سازی گردش اتمسفر، اقیانوس و یخ دریا با توجه به محاسبه تاثیرات باد و گرما در اعماق ۳۰۰۰ متری اقیانوس آنها انجام گرفت. برای مقایسه، محققان همچنین مدل اتمسقر را با حرکت ساده”باتلاقی”اقیانوس در عمق ۲۰۰ ، ۵۰ و ۱۰ متری همراه ساختند. تصویری از تفاوت انحراف زاویۀ محور مریخ را در طول یک چرخه ۱۲۴ هزار ساله می بینید، شیب تندتر به معنی آب و هوای گرمتر و شیب خفیف هم آب و هوای سردتر را نشان می دهد.     محققان از جزئیات مدل برای شبیه سازی یک سیاره در دمای ۲۳ درجه(مانند زمین)؛ ۵۴ درجه و ۹۰ درجه استفاده کردند. برای یک سیاره با یک محور شیب ۹۰ درجه شدید دریافتند که...

بیشتر بخوانید
سنگین‌ترین سیاره فراخورشیدی سنگی
دی۰۵

سنگین‌ترین سیاره فراخورشیدی سنگی

منجمان با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی کپلر نوع جدیدی از سیاره‌های فراخورشیدی سنگی را کشف کردند که جرم آن ۱۷ برابر زمین است. کپلر-C10  سیاره فراخورشیدی است که به تازگی کشف شده. این سیاره به دور ستاره‌ای شبیه ستاره منظومه شمسی، خورشید، در صورت فلکی اژدها می‌گردد. این ستاره حدود ۵۶۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و مثل خورشید از نوع ستاره‌های زرد رنگ است، اما با عمری حدود دو برابر عمر خورشید. این سیاره نوع ((mega-Earth)) نامیده شده است.  در این رده‌بندی این نوع سیاره فراخورشیدی با وجود این‌که از سیاره‌های سنگی به شمار می‌رود، از نوع ابر زمین (Super Earths) هم بزرگ‌تر است. سیاره‌های ابر زمین تنها کمی از زمین بزرگ‌ترند. نظریه‌پردازان اطمینان ندارند که چنین سیاره فراخورشیدی بتواند وجود داشته باشد. سیاره‌ای با این ابعاد باید هنگام پیدایش دارای هیدروژن بوده باشد و به سیاره‌ای گازی مثل مشتری تبدیل شده باشد. اما داده‌های کنونی نشان می‌دهند که این سیاره سنگی و شبیه سیارات زمین مانند است. ابتدا تصور می‌شد که این سیاره شبیه نپتون است، جو آن توسط لایه غلیظی از گاز پوشیده شده بود و به نظر سیاره‌ای گازی در ابعاد نپتون می‌آمد. اما پس از این‌که جرم سیاره دقیق محاسبه شد، مشخص شد که  کپلر-C10 باید یک سیاره سنگی باشد و نه گازی. کپلر-C10 هر ۴۵ روز یک‌بار به دور ستاره مادر خود می‌گردد و به نظر برای میزبان حیات فرازمینی بودن خیلی نزدیک به ستاره‌اش است. عمر این سیاره کمتر از ۳ میلیارد سال بعد از انفجار بزرگ (Big Bang)، تخمین زده می‌شود. در آن زمان، گرچه مواد تشکیل دهنده سیارات سنگی کم‌یاب بوده است، اما عناصر سنگین همچون سیلیکون و آهن به میزان کافی برای به وجود آمدن سیارات سنگی وجود داشته است. پیدا شدن این سیاره نشان داد که عمر سیارات سنگی می‌تواند بیش از آن‌چه تا به حال فکر می‌کردیم باشد. بنابراین اگر در آن زمان سیارات سنگی می‌توانسته‌اند شکل گرفته باشند، احتمال دارد حیات هم به وجود آمده باشد. این کشف جدید ایده این‌که ستاره‌های پیر می‌توانند میزبان سیارات سنگی نیز باشند را تقویت کرده است. گرچه این سیاره به دلیل نزدیک بودن به ستاره‌اش نمی‌تواند میزبان خوبی برای حیات باشد، اما شاید کلید جدیدی باشد برای جست‌وجوهای بعدی. پس از این منجمان به دنبال دیگر سیاراتی شبیه کپلر-C10 از نوع ((mega-Earth)) می‌گردند که در مدارهایی دورتر به دور ستاره مادر در حال گردش باشند. شاید حتی لازم باشد سیاره‌های اطراف ستاره‌های پیر دوباره بازبینی شوند. تصویری هنری از سیاره فراخورشیدی کپلر-10C، سیاره‌ای سنگی که بسیار نزدیک به ستاره مادر می‌گردد منبع...

بیشتر بخوانید
کشف اولین سیاره فراخورشیدی در ماموریت جدید شکارچی پیر ناسا
آذر۲۹

کشف اولین سیاره فراخورشیدی در ماموریت جدید شکارچی پیر ناسا

تلسکوپ فضایی کپلر با کشف ابرزمینی در فاصله 180 سال نوری، مجددا ماموریت خود برای شکار سیاره‌های فراخورشیدی را از سر گرفت. این کشف زمانی رخ داد که ستاره‌شناسان و مهندسان از روش هوشمندانه‌ای به منظور تغییر کاربری کپلر برای ماموریت K2 و ادامه بررسی کیهان برای سیارات بیگانه استفاده کردند. سیاره جدید تائید شده HIP 116454b نام داشته و از قطری 2.5 برابر زمین برخوردار است. این سیاره در مداری نزدیک به ستاره میزبانش گردش کرده و هر سال آن 9 روز است. این منظومه در فاصله 180 سال نوری از زمین و در صورت‌فلکی حوت واقع شده است. دوربین آنبرد کپلر، سیارات را با مشاهده گذر آنها از برابر ستاره میزبان و کم شدن نور آن کشف می‌کند. هرچه اندازه سیاره کوچکتر باشد، کاهش نور کمتر خواهد بود، از این رو سنجش درخشش باید بسیار دقیق باشد. کپلر برای دستیابی به این دقت، باید جایگاه ثابت خود را حفظ کند. فضاپیمای کپلر سال گذشته دومین چرخ از چرخهای واکنش خود را که برای حفظ ثبات فضاپیما مورد استفاده بود، از دست داد و دچار ناکامی در سیستم کنترل ارتفاع شد. به منظور ادامه استفاده از این شکارچی پیر سیاره‌ای، ناسا ماموریت K2 را پیشنهاد داد که از خورشید برای بازیابی کنترل ارتفاع این فضاپیمای بدون‌سرنشین استفاده می‌کند. در واقع دانشمندان از عامل اصلی خرابی کپلر که فشار نور خورشید بود، برای راه‌اندازی مجدد آن استفاده کردند. سیارات کوچکی مانند HIP 116454b که در نزدیکی ستاره میزبانشان گردش می‌کنند، هدف علمی خوبی برای ماموریت K2 بشمار می‌روند. ستاره‌شناسان با استفاده از سنجشهای اندازه K2 و سنجشهای زمینی جرم می‌توانند تراکم یک سیاره را بر اساس تعیین صخره‌ای، آبی یا گازی بودن آن محاسبه کنند. استیو هوول، دانشمند پروژه کپلر/k2 در مرکز تحقیقات ایمز ناسا اظهار کرد: ماموریت کپلر به ما نشان داد که سیارات بزرگتر از زمین و کوچکتر از نپتون در کهکشان رایج هستند، اگرچه در منظومه شمسی حضور ندارند. K2 بطور منحصربفردی به اصلاح درک ما نسبت به این جهان‌های بیگانه و توصیف بهتر مرز بین سیارات صخره‌ای مانند زمین و سیارات گازی مانند نپتون می‌پردازد. از زمان آغاز رسمی ماموریت K2 در ماه مه، بیش از 35 هزار ستاره را مشاهده کرده و اطلاعاتی در مورد خوشه‌های ستاره‌ای، مناطق شکل‌گیری ستارگان متراکم و چندین جسم سیاره‌ای در منظومه شمسی جمع‌آوری کرده است. نتایج این پژوهش در مجله Astrophysical منتشر شده است. منبع...

بیشتر بخوانید