کشف پیام‌های مغناطیسی در شهاب‌سنگ‌ها
بهمن۰۵

کشف پیام‌های مغناطیسی در شهاب‌سنگ‌ها

محققان دانشگاه کمبریج موفق به کشف پیام‌های مغناطیسی از اوایل شکل‌گیری منظومه شمسی در شهاب‌سنگ‌ها شدند. محققان با استفاده از میکروسکوپ انتشار تصویر- الکترون (PEEM) در مرکز تحقیقات ادلرسهوف برلین، اطلاعات ذخیره شده در مناطق مغناطیسی در نمونه‌های شهاب‌سنگ را مورد بررسی قرار دادند. محققان موفق به شناسایی مناطق خاص مملو از نانوذراتی شدند که از لحاظ مغناطیسی بسیار پایدار بودند؛ تنوع قابل ملاحظه‌ای در ویژگی‌های مغناطیسی مشاهده شد. یک منطقه غیرمعمول موسوم به منطقه ابری شامل هزاران ذره کوچک مواد فوق‌العاده مغناطیسی موسوم به tetretaenite شناسایی شد. این نانوذرات به قطر 50 تا 100 نانومتر قادر به حفظ سیگنال مغناطیسی هستند. رصدها نشان می‌دهد که میدان‌های مغناطیسی به جای انتقال حرارتی توسط انتقال ترکیبی ایجاد شده‌اند. به گفته «ریچارد هریسون» سرپرست تیم تحقیقاتی، این نتایج دیدگاه قبلی درخصوص نحوه ایجاد میدان‌های مغناطیسی در اوایل شکل‌گیری منظومه شمسی را تغییر می‌دهد. نتایج این تحقیق در مجله Nature منتشر شد. منبع...

بیشتر بخوانید
تصاویری از بزرگترین سیارک منظومه شمسی
بهمن۰۱

تصاویری از بزرگترین سیارک منظومه شمسی

با نزدیک شدن فضاپیمای داون ناسا به سرس، تصاویر جدید از این بزرگترین سیارک منظومه شمسی با کیفیت 27 پیکسل ارائه شده است که سه برابر بهتر از تصاویر ثبت شده در اوایل ماه دسامبر 2014 است. به گزارش سرویس علمی ایسنا، فضاپیمای داون در هفته آینده به ارائه تصاویر دقیق‌تر از این جهان یخی پرداخته و در نهایت در روز ششم مارس (15 اسفند) وارد مدار سرس خواهد شد. تازه‌ترین تصاویر سیارک سرس در روز 13 ژانویه (23 دی) در فاصله 383 هزار کیلومتری ثبت شده است. اگرچه تصاویر اخیر داون به دقت و وضوح تصاویر هابل در ژانویه 2004 نیست، اما ناسا مدعی است که این وضوح بسیار بیشتر خواهد شد. به گفته محققان، تصاویر جدید به نمایش اولین ساختارهای سطحی مانند دهانه‌ها پرداخته‌اند. سرس 950 کیلومتر وسعت داشته و در سال 1801 کشف شد. در ماه ژانویه محققان کشف کردند که آب از سطح این سیارک با سرعت شش کیلومتر در ساعت به بیرون می‌جوشد. رصدهای انجام شده توسط تلسکوپ هرشل سازمان فضایی اروپا نشان می‌دهد که این آب احتمالا از آبفشان و یا آتشفشان یخ بیرون می‌زند. سرس در یک کمربند سیارکی میان مریخ و مشتری به دور خورشید می‌چرخد و بسیار شبیه قمر اروپای مشتری و انسلادوس زحل است. این دو قمر به عنوان منابع احتمالی حیات محسوب می‌شوند. حضور یا عدم حضور آب در اجسامی مانند سرس می‌تواند با منشا حیات بر روی زمین و مهاجرت مقیاس بزرگ سیاراتی مانند مشتری ارتباط داشته باشد. یک سناریو بر این اساس است که مهاجرت سیارات غول‌پیکر باعث توزیع جمعیت سیارکهای یخی و صخره‌ای و دنباله‌دارهایی شد که به زمین و ماه برخورد و مولکول‌های آلی و آب را به زمین منتقل کرده بودند. سرس دوبرابر قمر استلادوس بوده که گفته می‌شود از آب مایع در زیر سطح خود برخوردار است. فاصله این قمر با خورشید سه برابر دورتر از زمین بوده اما به اندازه کافی برای ذوب شدن یخ و بازسازی آن گرم می‌شود. فضاپیمای داون از زمان پرتاب در سال 2007 تاکنون از پیش‌سیاره وستا در فاصله 168 میلیون کیلومتری سرس دیدن کرده است. فاصله میان وستا و سرس بسیار بیشتر از فاصله بین خورشید و زمین است. این فضاپیما در طول 14 ماده گردش خود در مدار وستا، اطلاعات خیره‌کننده‌ای از جمله تصاویر سطح دهانه‌دار این سنگ آسمانی و سرنخ‌های مهمی در مورد تاریخچه زمین شناسی آن ارائه کرد. وستا و سرس دو مورد از بزرگترین اجسام موجود در کمربند اصلی سیارکی منظومه شمسی هستند.     تصویر خام و پردازش شده سیارک سرس که در 13 ژانویه ثبت شد تصویر تلسکوپ هابل از سیارک سرس در ژانویه 2004 منبع...

بیشتر بخوانید
نظریه جدید درباره وجود دو سیاره شناخته نشده منظومه شمسی
دی۲۸

نظریه جدید درباره وجود دو سیاره شناخته نشده منظومه شمسی

ستاره‌شناسان بر این باورند که حداقل دو سیاره شناخته نشده در ورای سیاره پلوتو وجود دارند که منتظر کشف شدن هستند. آنها مدعی هستند که این سیارات به تغییر موقعیت اجسام از اطراف سیاره نپتون پرداخته و باعث رفتار عجیب آن‌ها می‌شوند. اگر این نظریه اثبات شود، می‌تواند مدلهای منظومه شمسی را متحول کند. ستاره‌شناسان چندین دهه را به بررسی این امر پرداخته‌اند که آیا سیارات شبیه پلوتو در منظومه شمسی وجود دارند یا خیر. دانشمندان دانشگاه کامپولتنسی مادرید و دانشگاه کمبریج مدعی هستند که حداقل دو سیاره باید وجود داشته باشند که رفتار مداری اجسام فرانپتونی را تعریف کنند. این اجسام موسوم به ETNOs به توصیف جهان‌های کوچکی مانند پلوتو می‌پردازند که با فاصله بسیار بیشتری از نپتون در اطراف خورشید گردش می‌کنند. قابل قبول‌ترین نظریه بر این اساس است که مدارهای این اجسام که ورای نپتون هستند، باید بطور تصادفی توزیع شده باشند. آن‌ها همچنین باید از مجموعه‌ای از ویژگی‌ها مانند شیب تقریبا صفر درجه و یا زاویه حضیض خورشیدی –نزدیکترین نقطه از مدار آن‌ها به خورشید- نزدیک به صفر یا 180 درجه برخوردار باشند. اما آنچه در برخی از این اجسام دیده شده، کاملا متفاوت بوده است. میانگین شیب مدار آن‌ها حدود دو درجه و زاویه حضیض خورشیدی آن‌ها منفی 31 درجه است. نظریه جدید نشان‌دهنده آن است که سیارات ناشناخته دیگری در ورای نپتون و پلوتو باید وجود داشته باشند که این تغییرات را ایجاد کرده‌اند. این نظریه خلاف پیش‌بینی‌های مدلهای کنونی شکل‌گیری منظومه شمسی است که بر اساس آنها، هیچ سیاره دیگری در مدارهای گرد ورای نپتون وجود ندارد. اما کشف اخیر تلسکوپ رادیویی آلما از یک دیسک شکل‌دهنده سیاره در فاصله بیش از 100 واحد نجومی از ستاره HL Tauri نشان می‌دهد که سیارات می‌توانند در فاصله چند 100 واحد نحومی از مرکز سیستمشان بوجود بیایند. سال گذشته دو ستاره‌شناس آمریکایی توانستند سیاره کوتوله‌ای موسوم به 2012 VP113 را در ابر اورت که ورای منظومه شمسی است، کشف کنند. آن‌ها بر این باورند که مدار آن تحت تاثیر حضور یک ابرزمین تاریک و یخزده با اندازه تا 10 برابر زمین قرار دارد. منبع...

بیشتر بخوانید
ستاره ای سرکش در مسیر برخورد به منظومه شمسی، اما زیاد نگران نباشید!
دی۲۱

ستاره ای سرکش در مسیر برخورد به منظومه شمسی، اما زیاد نگران نباشید!

ستاره ی HIP 85605 یکی از دو ستاره ای است که در صورت فلکی هرکول و تقریبا در ۱۶ سال نوری از ما قرار دارد. اخیرا مقاله ای توسط دانشمندی از موسسه ماکس پلانک منتشر شده که در آن ذکر شده این ستاره در مسیر برخورد با منظومه شمسی ما قرار دارد. بنابراین گزارش،در حال حاضر خبر خوب این است که، با توجه به محاسبات دکتر کورین بایلر جونز از انستیتوی ستاره شناسی هایدلبرگ ماکس پلانک؛ این سیستم ستاره ای از فاصله ۰٫۰۴ پارسک، یا معادل ۸۰۰۰ برابر فاصله بین زمین تا خورشید از کنار منظومه ی خورشیدی ما عبور خواهد کرد و تهدید جدی برای ما محسوب نمی شود. علاوه بر این، دکتر جونز با اطمینان اعلام کرد که این رویداد هیچ تأثیری بر زمین و دیگر سیارات منظومه شمسی نخواهد گذاشت و از آن مهمتر اینکه این اتفاق مهم چیزی در حدود ۲۴۰،۰۰۰ تا ۴۷۰،۰۰۰ سال آینده روی خواهد داد! وی ادامه داد: با این که کهکشان راه شیری شامل ستارگان بیشماری است، اما فاصله ی فضای بین ستاره ای بسیار زیاد میباشد. به همین دلیل حتی در بازه های زمانی طولانی مدت احتمال بسیار کمی وجود دارد که دو ستاره با یکدیگر برخوردی داشته باشند. البته در علم ستاره شناسی و با توجه به اینکه جهان قابل مشاهده ما تا فاصله ۴۶ میلیارد سال نوری در هر جهت گسترش پیدا کرده، هر اتفاقی که در کمتر از ۵۰ سال نوری در این فضا- زمان روی دهد رویدادی در آینده نزدیک به شمار می آید. ابر عظیمی از سیارات یخی، تکه های سنگ سرگردان و دنباله دارها منظومه شمسی ما را احاطه کرده است، در واقع نگرانی اصلی اثراتی است که عبور ستاره ی HIP 85605 می تواند بر ابر اورت بگذارد. با توجه به اینکه فاصله ی اجرام ابر اورت بین ۲۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ واحد نجومی تا خورشید ماست، عبور این ستاره در واقع باعث ایجاد اختلالات جدی در حرکت دنباله دارها و سنگ های واقع در ابر اورت می شود. منبع...

بیشتر بخوانید
تعیین دقیق محل سیاره زحل توسط دانشمندان
دی۲۰

تعیین دقیق محل سیاره زحل توسط دانشمندان

زحل و قمرهایش حدود یک میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارند؛ با این حال، دانشمندان به تازگی مکان دقیق آن‌ها را از فاصله چهار کیلومتری تعیین کرده‌اند. این کشف با استفاده از 10 آنتن انجام شد که در سراسر ناحیه‌ای از هاوایی گرفته تا «جزایر ویرجین» بریتانیا گسترده شده‌اند. محاسبات صورت‌گرفته، دانش منجمان از مدار زحل را ارتقا داده و به ناسا امکان هدایت بهتر کاوشگرهایش در فضا را می‌دهد. مجموعه‌ آنتن‌های به کاررفته در این بررسی، که «آرایه خط مبنای بسیار طولانی» (VLBA) نام دارد، از سیگنال‌های ارسالی کاوشگر کاسینی برای نظارت دقیق بر مکان غول گازی زحل بهره می‌برد. تیم علمی این داده‌ها را با اطلاعات دریافتی از «شبکه اعماق فضای ناسا» درباره مدار کاسینی ترکیب کرد. مشاهدات ترکیب‌شده به دانشمندان امکان تعیین دقیق مکان مرکز جرم زحل و قمرهای متعددش را داد. ناسا مدعی است این اندازه‌گیری 50 برابر دقیق‌تر از اندازه‌گیری‌های ارائه‌شده توسط تلسکوپ‌های نوری زمین‌محور است. «دایتون جونز» از آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و رهبر این پروژه، اعلام کرد این یافته‌ها گامی مهم به سوی درک منجمان از مدارهای سیارات خارجی‌تر منظومه شمسی و همچنین سیارات درونی‌تر به شمار می‌آیند. دقت تاییدشده همچنین راهبری دقیق فضاپیماهای میان‌سیاره‌ای را افزایش داده و امکان اندازه‌گیری‌ جرم اجسام منظومه شمسی را فراهم می‌کند. افزون بر این، چنین موفقیتی پیش‌بینی‌های لازم در مورد زمان عبور زحل یا حلقه‌هایش از مقابل ستاره‌های پس‌زمینه را ممکن می‌سازد و این رخداد می‌تواند فرصت‌های تحقیقاتی زیادی در اختیار جامعه علمی قرار دهد. پروفسور جونز و همکارانش تا پایان ماموریت کاسینی در اواخر سال 2017 به مشاهداتشان توسط این سامانه و VLBA ادامه خواهند داد. جزئیات یافته‌های جدید در نشست انجمن نجوم امریکا در سیاتل ارائه شد. منبع...

بیشتر بخوانید