منظومه ی شمسی
فروردین۲۵

منظومه ی شمسی

سياره ما زمين، هشت سياره همسايه دارد، اين خانواده که از نه سياره تشکيل شده است، به دور خورشيد در گردش هستند. خورشيد به همراه تمام اجرام آسماني که به گرد آن مي چرخند منظومه شمسي را به وجود مي آورند. منظومه ي شمسي، علاوه بر خورشيد و سياره هاي اطراف آن، شامل قمرها، سيارک ها و ستاره هاي دنباله دار است. بالاخره خورشيد يک روز تمام سوخت خود را مصرف خواهد کرد و نابود خواهد شد اما اين اتفاق 5 ميليارد سال ديگر رخ خواهد داد. ابتدا حجم خورشيد زياد خواهد شد و به يک غول سرخ تبديل مي شود سپس پيش از آن که کاملا خاموش شود تبديل به کوتوله اي سفيد خواهد شد. خورشيد هم مثل تمام ستاره ها، توده کروي شکل عظيمي از گاز سوزان است. مرکز خورشيد بيشترين دما را دارد. و دماي آن تقريبا 15 ميليون درجه سيلسيوس است. دماي سطح خورشيد از مرکز آن کمتر است و به 6000 درجه سيلسيوس مي رسد و اين دما هم 25 برابر دماي گرم ترين اجاق هاي دنياست! کره ي زمين ، هم به دور خودش و هم به دور خورشيد مي چرخد. در طول اين گردش، آن سوي کره زمين که به سمت خورشيد نيست، در شب و تاريکي فرو مي رود. يک روز و يک شب طول مي کشد تا کره زمين يک دور کامل به دور خود بچرخد. سياره ي زمين، تنها سياره ي منظومه شمسي است که داراي آب و موجودات زنده است به همين دليل هم منحصر به فرد است. زمين، سومين سياره نزديک به خورشيد است و از خورشيد نور و گرماي لازم براي زندگي ما انسان ها را مي گيرد. اگر زمين به خورشيد نزديک تر بود، دماي آن بسيار گرم تر و اگر از خورشيد دور تر بود، بسيار سردتر مي شد. سياره مريخ، سياره ي سرخ هم ناميده مي شود. سطح اين سياره از گرد و غبار سرخ رنگي پوشيده شده است. و در اثر وزش باد، ابر صورتي رنگي از غبار در سطح اين سياره ديده مي شود. سنگ هاي سطح مريخ آهن دارند. وقتي آهن زنگ مي زند، قرمز مي شود. شايد مناسب تر بود، به اين سياره، سياره زنگ زده گفته مي شد! تا زماني که کاوش گرهاي سفينه فضا يي وايجر 2 در سال 1986 به سياره اورانوس و در سال 1989 به نپتون سفر نکرده بود، دانشمندان اين دو سياره را به خوبي نمي شناختند. اين سياره ها آن قدر دور هستند که نمي توان با تلسکوپ هاي بسيار قوي به وضوح از زمين آن ها را مشاهده کرد. دوربين وايجر 2 نشان داد که سياره ي نپتون 8 قمر دارد. اين در حالي بود که اختر شناسان فقط دو قمر...

بیشتر بخوانید
شکل گیری مولکول های سازنده حیات در سحابی منظومه شمسی
اسفند۱۵

شکل گیری مولکول های سازنده حیات در سحابی منظومه شمسی

دانشمندان دانشگاه شیکاگو و مرکز تحقیقات ایمز (Ames) ناسا بر اساس داده‌ های آزمایشگاهی و مدل سازی‌ های رایانه‌ای به این نتیجه رسیدند که مولکول‌ های آلی پیچیده به سرعت می‌ توانسته‌ اند در سحابی اولیه منظومه شمسی شکل بگیرند. دانشمندان با شبیه سازی رایانه ایی سحابی اولیه منظومه شمسی (ابر ابتدایی منظومه شمسی که خورشید و سیارات از آن شکل گرفته‌اند) به این نتیجه رسیدند که هر چند ذرات سازنده این ابر در ابتدا به علت دما و فشار زیاد رفتار متفاوتی داشته‌اند، اما در مجموع شرایط برای شکل گیری مولکول‌های آلی پیچیده مهیا بوده است. به گفته اسکات استنفورد (Scott Standford) از مرکز تحقیقاتی ایمز ناسا، در تمامی سیستم‌های سیاره‌ای، اگر شرایط برای شکل گیری مولکول‌ها فراهم باشد، این مولکول‌ها در طی فرآیند‌های شیمیایی ساده تولید شده، و حتی در صورت ادامه می‌توانند مولکول‌های آلی پیچیده‌تر را به وجود آورند. وجود چنین فرآیند‌هایی در کیهان می‌تواند بسیار عادی باشد. هر چند که ترکیبات آلی به وفور در دنباله داران و سیارک‌ها یافت می‌شوند، اما نحوه شکل گیری این مولکول‌ها در منظومه شمسی بی‌پاسخ مانده است. محققان معتقدند که بمباران ذرات سازنده سحابی اولیه منظومه شمسی توسط تابش‌های پر انرژی، باعث به وجود آمدن مولکول‌های ساده آلی نظیر متان، آمونیاک و اتان شده است، سپس با کاهش دما و سرد‌تر شدن سحابی منظومه شمسی از ترکیب و واکنش شیمیایی این مولکول‌های ساده با یکدیگر می‌بایست مولکول‌های آلی پیچیده‌تر (مانند اسیدهای آمینه، بازهای نوکلئوتیدی، پروتئین‌ها، RNA، DNA و حتی غشاهای سلولی) شکل گرفته باشند. اما یک سوال همچنان بی‌پاسخ باقی می‌ماند: اگر شرایط برای سنتز مولکول‌های آلی در سحابی اولیه خورشیدی مهیا بوده است، ابتدایی‌ترین مولکولهای حیات در کجا‌ها رشد کرده‌اند، با سردترشدن ابر منظومه شمسی در فضا یا در سیاراتی نظیر زمین؟ به نقل از : ماهنامه...

بیشتر بخوانید